حالا خودم برایت می نویسم

یادم نرفته است!
گفتی : پیش از غروب  بادبادکها برخواهم گشت!
گفتی: طلسم  تنهای  تو را،
با وِردی از اُراد  آسمان خواهم شکست!
ولی باز نگشتی
و ابر  بی باران این بغضهای پیاپی با من ماند!
تکرار  تلخ  ترانه ها با من ماند!
بی مرزی  این همه انتظار با من ماند!
بی تو،
من ماندم و الهه ی شعری که می گویند
شعر تمام شاعران را انشاء می کند!
هر شب می آید
چشمان  منتظرم را خیس  گریه می کند
و می رود!
امشب، اما
در  اتاق را بسته ام!
تمام پنجره ها را بسته ام!
حتي گوشهایم را به پنبه پوشانده ام،
تا صدای هیچ ساحره ای را نشنوم!
بگذار الهه ی شعر،
به سروقت  شاعران دیگر  این دشت برود!
 می خواهم خودم برایت بنویسم!
می بینی؟
دیگر کارم به جوانب  جنون رسیده است!
می ترسم وقتی که - گوش  شیطان کر! -
از این هجرت  بی حدود برگردی،
دیگر نه شعری مانده باشد،
نه شاعری!
کم کم یاد گرفته ام به جای تو فکر کنم،
به جای تو دلواپس شوم،
حتي به جای تو بترسم!
چون همیشه کنار  منی!
کنارمی، اما...
صد داد از این «اما»..............................!

خنده هاي تو قيمت ندارد                

گونه هاي تو را پاك كردند             

كي؟؟؟؟؟؟؟؟؟                                                       

چشمهاي تو قرمز نباشد                                         

                     ندارد           

                 روي گلبرگ گلي خشكيده                           عطر دستان تو را مي بويم

                 عكس لــــبخند تورا پنهاني                           روي ديوار دلــــم مي كوبم

                 ذهن فيــــروزه اي ذهنم را                           ياد تو سخت پريشان كرده

                 كلـــــــــــبه دور اميدم را باز                          فكر هجــران تو ويران كرده

                 چيني نــــازك احساسم را                           عشــق تو نرم بهم بند زده

                 حس زيبـــا و قشنگي انگار                          قلــب من را به تو پيوند زده

                 بارش تند نفســــــــهايت را                          پنجره خوب به خاطـــر دارد

                 آسمان در غم تو گه گـاهي                          نااميــــــــدونگـران مي بارد 

                 بوته ي ياس سرك ميكشداز                         سرديوارو تو را ميـــــــخواند

                 برامـــــــــــيد عبثي مي پايد                         او خودش رنج مـــــرا ميداند

                 نفس باغچه تنگ است هنوز                         خون به رگهاي تنش خشكيده 

                 دزد بي معـــــــرفتي از خانه                         صندوق خاطـــره را دزديده

                 آينه مضطـــرب و پر تشويش                          از غمت ساكت وآرام شكست

                 شاپرك سوخته بال و غمگين                         بر لــب پنجره از پا نشست

                 مريم از پاكـي خود شرمزده                           رفت و از باغچه ها هجرت كرد

                 پونه از رنج جــــــدايي ناليد                            شكوه ها از سفر غربت كرد

                 غنچه ها يخ زده در فصلي سرد                      همه از سبز شدن سير شدن

                 لحظه ها باغم و اندوهي تلخ                         در غم دوري تو دير شدند

                 عاقبت مي شكند ميدانم                              بغض تلخي كه گلو گير شده

                 كوچه باغ غزلـم بي رونق                              خسته و ساكت و دلگير شده

                 همه از درد و غمم آگاهند                             توچرا بي خبري از رنجم

                 من همان عاشق دلسوخته ام                        بازهم با دل خود مي جنگم

                 گرچه پاييز شده اما تــو                                مثل يك خاطره سبزي در ياد

                 فرصتي نيست مرا چون برگي                        در هم آغوشي پاييزي باد......

بگذار سر به سينه ي من تا بگويمت

اندوه چيست عشق كدام است غم كجاست

بگذار تا بگويمت اين مرغ خسته جان

عمريست در هواي تو از آشيان جداست

اعتراف مي کنم که من گناهکارم...

گناه احساسم بود...

گناه دلم بود که هميشه دنبال يه محبت بود....

بي خبر ازاينکه محبت رنگ نداره که ديده بشه...

محبت به احساسه...

لمس کردني نيست...

اين آدمها هستند که روي محبت رنگ مي پاشن...

محبت :مثل الطاف خداوند به زمين...مثل احساس پرنده به پرواز...مثل احساس گل به خاک...

مثل احساس انسان به هوا...

                                             مثل احساس من به تو.

پندم از عشق مده گر شده ام ديوانه

 كرد ديوانه مرا آنكه تو را عاقل كرد

به كجا ميروي؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

صبركن!!!!!!!!!!!!!!!!!

    صبركن عشق زمين گير شود بعد برو

                يادل از ديدن تو سير شود بعد برو

                            اي كبوتر به كجــــا؟ قدر دگر صبر بكن

                                          آسمان پاي پرت پير شود بعد برو

نازنينم

تو اگر گريه كني بغض من نيز ميشكند

        خنده كن عشق غم انگيز شود بعد برو

               یک نفر حسرت لبخند تورا میبارد

                     صبر كن گريه به زنجير شود بعد برو

                                خواب ديدي شبي از راه سوارت آمد

                      باش اي نازنين خواب تو تعبير شود بعد برو

آن سرو قامتي كه بهارش خزان نداشت

     ديگر چو شام پيش ز دشمن امان نداشت

             سقاي تشنه كام و سپهدار صف شكن

                    نام آوري كه عهد و وفا يش جهان ندا شت

                           دستش فتاد و به دندان گرفت مشك

                                      كردند آنچه طا قت گفتن زبان نداشت

در زمين كربلا مهرووفا آورده ام

    سعي را پايان رسانيدم صفا آورده ام

        محرم اعمال حج عمره را كردم تمام

             جمله ي قربانيان را در منا آورده ام

                  وادي عشق است و از بهر تقرب يافتن

                       هستي خود را در اين محنت سرا آورده ام

چشمات و ببند از ته دل صداش کن

مطمئن باش همین نزدیکی هاست

جوابتو داد؟

بخواه هرچی دلت میخواد ازش بخواه

بزرگتر از اونیه که بی جوابت بذاره.......................................................

                          آشفتــه دلان را هوس خواب نبـاشد          

                         شوري كه به درياست به مرداب نباشد

                          هرگــز مژه بر هم نزند عاشــق صادق       

                          آنـرا كه به دل عشق بود خواب نباشد

روز که فرياد زدي دوستت دارم ******* گفتم بلندتر نمي شنوم****** امروز که در گوشم گفتي ديگه دوستت 

                                     ندارم ******* گفتم آرام بگو بقيه مي شنوند

يارب ره عشق منزل ندارد                                                       اين بحرمواج ساحل ندارد

سلام

ميدوني داشتم به چي فكر ميكردم؟

حسابي بهم فشاراومده بود به اين فكر ميكردم تاكي براي چي بايد خودمون و درگير اين عشقاي زميني كنيم؟چرا بايد اون عشق بزرگ بالاي سرمون و يادمون بره؟چرا به جاي اينكه عاشق كسي باشيم كه فكر كردن بهش ، جز غم و دردسر نداره و فقط باعث ميشه داد و فغان و آه و واويلامون بالا بره عاشق كسي نباشيم كه هميشه حاضره ؟به محض اينكه صداش كنيم جواب ميده، تموم بودو نبودمون ازاونه ، مهمتراز همه عاشقمونه حتما الان ميگين ...برو بينيم باباااااااااااا ...بيشين سرجات تو كه لالايي بلدي چرا خوابت نميبره... براهمين اومدم اينجا كه از همفكريهاتون استفاده كنم هميشه فكر ميكنم خدا اگه ميخواست ما عاشق نباشيم عشق و تو دلامون نميذاشت حالا كه اين نعمت قشنگ و بهمون داده چرا درست ازش استفاده نكنيم( قابل ذكره هيچ ربطي به استفاده ي بهينه از گازوبرق وآب و تلفن و ساير نداره) نگين ما درست استفاده كرديم كه باورنميكنم چون تاحالا به هروبلاگي سرزدم همش از عشقاي زميني گفتن ....................

نظراتون برام خيلي مهمه

مرسي

خــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــدايا

اي آن كه هركه رو به سوي تو كندچشم به او ميدوزي و به هركه دلش هواي توكند دل ميبندي و به سري كه سوداي تو داشته باشد سر ميكشي

اي كه بيدارانت را انيسي و به خواب رفتگانت را جليس ، اي كه به عاشقانت دل مجالست ميبخشي و به غافلانت پاي مراقبت و به گريزندگانت روي مراجعت.

دست و دل مرا گنجايشي بيشتري  ازميوه  درخت  معرفتت ده.

                                                                                                                         گزيده اي از مناجات المريدين از مناجات خمسه عشر

اگر يار مرا ديدي به خلوت

        بگو اي بي وفا اي بي مروت

                گريبانم زدستت چاك چاك است

                         نخواهم دوخت تا روز قيامت

چرا گرفته دلت؟

        مثل اينكه تنهايي...

                چقدرهم تنها...

                      خيال ميكنم دچار آن رگ پنهاني رنگها هستي

                               دچار يعني عاشق...

                                      وفكر كن كه چه تنهاست اگر ماهي كوچك دچار آبي بيكران باشد

                                             آه چه فكر نازك تنهايي...

                                                        خوش به حال گياهان كه عاشق نورند

                                                                  ودست منبسط نور روي شانه ي آنهاست

                                                                          دچار بايد بود

                                                                               وگرنه زمزمه ي حيرت ميان دو حرف حرام خواهد شد

ازكسايي هم كه نظر دادن ممنون

عشق آمدني است نه آموختني

وقتي كه دلم ميگيره ، وقتي كسي نيس كه به حرفاي دلم گوش كنه ، وقتي كسي نيس رو زخماي دلم مرهم بذاره

غمهاي خودم و برميدارم و ميرم تو انبار دلم و همه شونو ميذارم تو همون صندوقچه ي قديميمی

ولي اين ديگه آخريش بود

آره صندوقچه ي دلم پر شده بود

بايد يه راهي پيدا ميكردم

رفتم كنار پنجره و روبه آسمون كردم يه ستاره ي خيلي قشنگ ديدم كه داشت به من نگاه ميكرد

ازاون شب اون ستاره شد همدم تنهايي و غصه هاي من

هرشب باهاش حرف ميزدم، درد دل ميكردم ،غصه هام و ميگفتم ، يه شاهد برا اشكام پيدا شده بود و من خوشحال بودم

تا اينكه ديدم نور اون ستاره هرشب كم كمتر ميشه

تازه فهميدم كه

اون صندوقچه چي ميكشيد از حرفاي من

هر چه كردم نشوم از تو جدا بدتر شد

از دل ما نرود مهرووفا بدتر شد

مثلا خواستم اينبار موقر باشم

به جاي تو بگويم كه شما بدتر شد

اين متانت به دل سنگ تو تاثير نكرد

بلكه برعكس فقط رابطه ها بدتر شد

آسمان وقت قرار من و تو ابري بود

تازه با رفتن تو وضع هوا بدتر شد

چاره دارو و دوا نيست كه حال بد من

بي تو با خوردن دارو و دوا بدتر شد

روي فرش دل من جوهري از عشق تو ريخت

آمدم پاك كنم عشق تو را بدتر شد